۱۷۴۴- مرا یک آمدنت بِه، که دَه بهار آید
استاد شمارۀ ۲۲ بهمناسبت امروز که سیزدهبدر و روز طبیعت و روز گره زدن سبزهها باشه، تصویر سبز و عاشقانهای رو در گروه دانشکده به اشتراک گذاشته بود و روی تصویر نوشته بود بیقراریِ دل و نحسیِ ایّامِ فِراق گرهی بـر گـره رشتهٔ دیـدار بزن. همه داشتند از زیبایی بیت تعریف و از استاد تشکر میکردند و من اندر خم معنی جمله بودم که آیا منظور استاد اینه که «خودمون بیقراری و نحسی را به هم گره بزنیم» یا «ای بیقراری و نحسی، شما رشتهٔ دیدار من و یارم رو گره بزنید». وزنش که فَعَلاتُن، فَعَلاتُن، فَعَلاتُن، فَعَلُن باشه رو تشخیص میدادم، ولی اینکه جملۀ امری خطاب به کیه رو نه. و به تبعش معنیش رو هم نمیفهمیدم. در مفعول و منادا بودن مصراع اول تردید داشتم. بعد از اینکه خصوصی از یکی از همکلاسیهام جای تکیۀ فراق رو پرسیدم و باز هم معنی جمله رو متوجه نشدم، دلمو زدم به دریا و بعد از دهها پیامِ وای چه بیت قشنگیِ بقیه، نوشتم خانم دکتر، اگر براتون مقدوره میشه لطفاً بخونید؟ مصراع اولشو متوجه نمیشم. تا ایشون پیاممو ببینه یک قاشق نشُسته که هر پیام بیربط و باربطم تو گروه رو بهانه میکنه که بیاد تو خصوصی سر صحبت رو باز کنه اومد گفت خانم فلانی، شما دیگه چرا؟ انگار که خانم فلانی علامۀ دهره و حتماً معنی همه چیزو باید بدونه. خب آدم وقتی یه چیزیو نمیفهمه نپرسه که کسر شأنشه؟ حیفِ بیت به این قشنگی نبود نفهمیده از کنارش رد شم؟ اصلاً نیمی از دانش من حاصل (یا شایدم محصول) مطرح کردن سؤالای سادهست. داشت معنیشو توضیح میداد که گفتم بهتره تو گروه توضیح بدید، شاید فرد دیگری هم متوجه نشده باشه و روش نشده باشه بپرسه. اساساً اگه من میخواستم از تو بپرسم که مرض نداشتم تو گروه پیام بذارم. استاد پیامم رو دید و وقتی پیام صوتی فرستاد و بیتو خوند تازه متوجه شدم مصراع اول یهجورایی قیده و نباید مفعول یا منادا بخونمش. یعنی ای یار، در شرایط بیقراری دل و در شرایط نحسی ایام فراق، رشتهٔ دیدار رو گره بزن، یعنی لطفاً بیا.
+ های «گره» ملفوظ است و باید «گرهی بر گرهِ» بنویسیم. میخواستم خودم تصویر رو ویرایش کنم از اول بنویسم دیدم عکس پسزمینه خراب میشه. تو گره اول الف، تو گره دوم ی رو نباید بذاریم. رشتهٔ رو هم اگه اینجوری بنویسیم و ی ننویسیم به صواب نزدیکتره. نیمفاصلهٔ بیقراری رو هم رعایت کنیم دیگه نور علی نور میشه.